خرد و سرشت بهره دارند ؟ هرگز چنين نيست . . . همانا خداست كه هر كس را بخواهد راهنمايى مىكند ، و تا وقتى راهنمايى و هدايت از جانب خداست ما بايد او را ولىّ خود بگيريم و جز او را نپرستيم و بندگى نكنيم . [ 17 ] « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ الصَّابِئِينَ وَ النَّصارى وَ الْمَجُوسَ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّهَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ - خدا ميان آنان كه هدايت يافته‌اند و آنان كه كيش يهود يا صابئان يا نصارى يا مجوس برگزيده‌اند و كسانى كه شرك ورزيده‌اند ، در روز قيامت حكم مىكند . . . » آن گاه براستى اختلاف ميان بشر دليل روشنى است بر اين كه آدمى نيازمند آن است / 39 كه خدا او را به راه راست و استوار رهنمايى كند ، و به يقين خداست كه به حق داورى مىكند و در ميان پيروان مذاهب گوناگون حكم خواهد كرد . « إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ - زيرا او بر هر چيزى ( و كارى ) ناظر است . » در واقع داورى خدا ميان مذاهب و آراء گوناگون ، و در نتيجه ميان حق و باطل و هر قضيّه‌اى كوچك يا بزرگ همان تجلّى و نمودار نظارت فراگير او بر هر چيزى است ، و براستى او چيرهء توانايى است كه در آسمانها و زمين هيچ بر او پنهان نيست . از آنجا كه او بر هر چيز ناظر و شاهد است ، ناگزير بايد به حضور فرخندهء هميشگى او احترام نهاد و مراقبت مستقيم و اشراف هميشگى او را احترام نهاد . و هر انسانى هنگامى كه به كار يا گفتار مهمّى مىپردازد ، يا انديشهء آن به ذهنش خطور مىكند و بر خاطرش مىگذرد و مىخواهد تصميمى بگيرد يا رأيى صادر كند ، بايد از خود بپرسد : آيا خدا از اين خرسند است ، زيرا خدا فردا همان امر را بر او به حسابرسى مىگيرد . در واقع اين احساس است كه نور هدايت را در درون و ضمير بشر بر مىانگيزد و كمر خرد را بر ضد خواهش و هوى استوار مىبندد و به برنامه‌نگرى انديشيدن بدون اضطراب مساعدت مىكند و رفتار فرد را بدون چپ و راست روى